Iets na zeven uur zijn we in het ziekenhuis. We worden geïnstalleerd in de verloskamer en na een onderzoek blijkt er nog steeds geen schot in de zaak te zitten. Ik krijg een eerste pilletje om de baarmoederhals te verweken. We mogen nog wat rondwandelen en gaan beneden nog een koffie halen voor de papa. Ik krijg echt wel pijn in mijn rechterbeen en dat blijken dan beenweeën te zijn. Ik wist niet eens dat dat bestond! Terug op de verloskamer komen we onze gyn tegen die even komt kijken hoe het met ons gaat. Tegen negen uur komt de assistente nog eens onderzoeken en blijk ik plots al 2 cm opening te hebben. Het komt dus op gang. Nog eens monitoren, een nieuw pilletje en dan weer afwachten. Een beetje later is de anesthesist op de gang en laten ze hem ineens een epidurale komen steken. Hij zet deze nog niet echt aan aangezien het nog een lange weg is om af te leggen. Er wordt ook een baxter gestoken en rond de middag worden mijn vliezen gebroken. De baarmoeder ligt nog steeds heel ver naar achter. En zo wachten we verder af. We gaan vooruit met ongeveer 1 cm per uur maar tegen de 9cm blijft het weer steken. Het bekende "Randje" wil weer niet van wijken weten. Tussen 3 en 5 zitten we cht te wachten en dat duurt weer lang natuurlijk. Maar dan is het echt zover. Ze draaiden om kwart voor vijf de baxter nog eens open en daardoor kunnen de weeën weer regelmatig komen en daalt ons kindje eindelijk in. Ik mag al enkele keren persen en dat gaat wonderbaarlijk goed en vrijwel pijnloos. Het zit opeens echt wel heel laag en de haartjes zijn al goed te zien.

Dokter De Bruyn wordt opgeroepen en is er direct heel gerust in. Daardoor zijn ook wij heel erg rustig. Na enkele persweeën zijn we er bijna. De vroedvrouw helpt nog even op mijn buik duwen en dan is hij er, om 17u31! Onze derde jongen: Pol! Ik mag hem zo aannemen en op mijn buik leggen.

Na een tiental minuten wordt hij gewogen en zo maar die eerste momenten: Onvergetelijk! Nik staat te juichen en ik ben zo ontroerd dat de tranen over mijn wangen rollen. Dat kleine warme lijfje zo dicht bij mij: Prachtig! De cijfertjes: 3.985 kg, 51 cm, hoofdomtrek: 37 cm. Een uitstekende apgar score: alles ok! Na een poosje zijn we klaar om naar de kamer te gaan waar Pol voor de eerste keer bij de mama mag drinken. Hij drinkt direct heel goed en wil maar niet stoppen. Na een hele tijd haal ik hem er dan maar zelf af en doe enkele telefoontjes om het heuglijke nieuws te melden. Iedereen zal vol spanning af te wachten want onze ouders en zussen wisten dat we vandaag binnen moesten. Dan kan ik eindelijk iets eten. De papa heeft intussen zijn avondmaal al achter de kiezen. Onze familie is intussen onderweg om onze derde spruit te komen bewonderen. We sturen ook een SMSje naar onze vrienden, de techniek staat voor niets!

De peter wil eerst niet geloven dat het echt ne "Pol" is geworden, maar dan is hij zo fier als een gieter natuurlijk. Hij komt ook het eerst aan in het ziekenhuis met Ama en grote broer "Rafke". Die is heel flink geweest en is blij als hij ons ziet. Mama is ook heel erg gelukkig met haar flinke zonen.

Tony, Lies en Milan komen even langs want ze zijn net in de buurt. Dan is ook de meter daar met Nonkel Nico en Roosje. Iedereen vindt dat Pol een hele andere is dan Raf. En dat vinden wij ook, echt raar dat ze zo verschillend zijn. Oma komt ook binnen en wat later ook Tante Anki en Nonkel Gijs. En tenslotte komt ook Opa er nog aan. Raf is compleet in de war en zegt altijd Roos tegen Pol, verwarrend ook natuurlijk, al die babies.

Pol blijft intussen maar eten vragen en heeft een ontzettend sterke zuigreflex. Iedereen is intussen naar huis en ik word echt wel moe. Maar Pol heeft nog geen zin om te slapen. Om een uur of één bel ik de verpleegster want hij blijft maar eten vragen. Tenslotte gaat ze de roze doos halen waar een tutje in zit. Ik leg Pol nog één keer aan en na al dat gedoe is het al drie uur door. Maar tegen halfvier kunnen we de nacht in en Pol slaapt tot de volgende morgend.

met mama en papa

Dinsdag 13 september 2005

De laatste twee dagen zijn nog redelijk meegevallen omdat het ontzettend druk was in de winkel. Vorig weekend was echter een hel en leek eindeloos te duren omdat we echt zaten af te tellen en allebei op zijn van de zenuwen. We zijn zo bang dat er toch nog iets zou mis gaan. Nu is Raf naar Ama en Vava en wij zitten dus onder ons tweetjes thuis. Morgen mogen we binnen gaan!

Begin september 2005

We zijn er bijna nu! Intussen is er ook de babyborrel van Roosje geweest. Dat was een fijne dag met gelukkig nog mooi weer zodra het begon. De voormiddag was helemaal uitgeregend. Tante Anki was er ook en die is zoals je op de foto's kan zien ook al een tijdje in blijde verwachting. Eind januari komt er dus nog een kleintje bij in de familie! We kijken er al naar uit maar nu dus de ideale gelegenheid om nog een dikke buikenfoto te maken!