Geboorte en afscheid van Tibo*

Donderdag 17 oktober 2002: Geboorte Tibo*
Om halftwee krijg ik hevige weeën, waarschijnlijk is ons jongetje dan gestorven. Een beetje later krijg ik een eerste perswee en een deel van de vruchtzak wordt geboren. Alles valt weer een beetje stil. Intussen is er een spoedkeizersnede toegekomen en rennen de dokters en verpleegster over en weer tussen onze beide kamers. Om halfdrie voel ik dat het zover is. Tibo wordt geboren, volledig met vruchtzak en al. Het is midden in de nacht en ik ben klaarwakker.
De verpleegster en gynaecoloog knippen de vruchtzak open en ik hoor hen zeggen dat het zo’n mooi kindje is. Ik wil me wat recht zetten om te kijken, ik ben zo benieuwd en trots. Het verdriet is voor later, laat me nu van dit moment genieten. Nik moet huilen en ik vind het zo erg voor hem. Hij is doodmoe en voelde zich de hele dag machteloos. Maar hij heeft me zo goed bijgestaan…
Ze verhuizen me naar het bed en maken alles weer proper. We krijgen Tibo bij ons. Hij is zo proper omdat hij in de vruchtzak geboren is.
We nemen enkele foto’s en daarna valt Nik in slaap. Hij kan niet meer.
Tibo wordt gewogen en gemeten: 860 gram en 34 cm! Ik neem met de vroedvrouw afdrukjes van de voetjes en handjes. Dan wassen we de inkt eraf en doen hem zijn kleertjes aan.
Ik wil hem plots toch begraven. Hij verdient zijn eigen plekje en we willen hem inschrijven in ons trouwboekje. Hij is vrij groot en zwaar voor 25 weken. Ik vraag het toch en ze regelen het zo dat het kan. We mogen hem aangeven; een naam geven, in ons trouwboekje zetten. Hij wordt echt ons kindje, ook voor de buitenwereld en we zijn mama en papa geworden! Ik ben hen ongelooflijk dankbaar.

De trotse mama en papa met Tibo*

Tot 9 uur houden we Tibo bij ons. Hij ligt tussen ons in en ik ben ongelooflijk trots. Ik ben mama geworden! Dan komen ze hem halen en ik neem een douche. Nu komen de tranen en ik kan ze niet meer stoppen.
Ik bel naar mama en zeg dat haar kleinzoon geboren is. Ik krijg ook nog telefoon van Lien, mijn zus, en mijn schoonzus en schoonmoeder komen even langs.
Tegen de middag worden we verhuisd naar een gewone kamer. De hele rit heb ik in dat bed gehuild. Normaal kom je met een kindje van de verloskamer, het is één van de moeilijkste momenten in het ziekenhuis.

Na de middag komen mijn ouders en zus langs. Ik vraag aan de verpleegsters om Tibo nog even naar de kamer te brengen. Ik wil trots mijn kindje laten zien maar ik zie het verdriet in hun ogen.

Meter Suzy met haar metekind

An angel in the book of life
Wrote down an infant's birth
and mentioned as he closed the book
.........too beautiful for earth

Ons kleine ventje zoals we hem voor altijd herinneren

Als ze gaan vertrekken, op bezoek bij oma, vraagt mijn papa plots of hij Tibo ook eens mag vasthouden. We waren hem een beetje vergeten. Zijn gemoed schiet vol en de tranen rollen over zijn wangen. Het is een prachtig ontroerend moment.
’s Avonds komt de ganse familie op bezoek en Sarah, een goede vriendin. Alle anderen zullen Tibo later wel op foto zien, maar met deze mensen wil ik hem delen. Het is een enorme drukte op de kamer en we splitsen ons op. Oma komt ook even kijken naar haar eerste achterkleinkindje.

23u30
Nik is naar huis en ik voel me zo alleen. Ik zou zo graag ons klein manneke nog eens vasthouden. Het is de laatste dag dat hij op de kamer komt, dan wordt hij verhuisd naar het mortuarium. De verpleegster komt langs en ik huil, wel een kwartier lang. Ik heb het gevoel dat iedereen Tibo heeft vastgenomen en ik bijna niet. De nachtverpleegster van verloskunde brengt Tibo nog eens bij mij. Twee uur houd ik hem dicht bij mij en ik wil hem niet afgeven. Ze geven me alle tijd. Ik krijg iets om te slapen en druk op het belletje. Ze komen hem halen en ik sukkel in een onvaste slaap.

Vrijdag 18 oktober 2002
Vandaag verjaart onze papa, leuke verjaardag?!
Zodra ik wakker word komen de tranen en ik bel onmiddellijk de verpleegster. Ik moet weten waar Tibo is, ligt hij nog op verloskunde of al in het mortuarium? Hij is al verhuisd. De sociaal assistente komt langs en neemt me mee naar ons ventje. Hij ligt in een klein ziekenhuisbedje, in een klein kapelletje waar er veel licht binnenvalt. Ik til hem op en houd hem dicht bij mij. Hij is zo perfect! Ik begrijp het niet maar hou me nog een beetje recht aan deze uren dat Tibo nog bij ons is. Ik kan de gedachte niet verdragen dat we binnen enkele dagen definitief moeten afscheid nemen.
Tegen de middag is Nik terug, een echt wrak. Hij heeft niet geslapen en blijft de rest van de ziekenhuisperiode daar slapen. We moeten er samen door…
Na de middag komen de pastoraal werkster en de sociaal assistente langs. We moeten teksten kiezen voor de dienst en er moet papierwerk geregeld worden.
Dit moet tussendoor, want elke moment dat het mortuarium open is, zit ik bij ons ventje. Ik vertel hem over zijn familie, lees kaartjes voor en knuffel hem. Ik word altijd een stuk rustiger na zo’n bezoek. Nik heeft het daar veel moeilijker mee. Iedereen heeft zijn eigen manier om dit te verwerken. Wat is het beste? Ik weet het niet, je eigen manier zal wel de beste zijn.

Zaterdag 19 oktober 2002
Gisteren en vandaag bezoek van de zussen en ouders gehad. Met hen willen we hier proberen door te komen. Soms zitten we met een paar bij Tibo en vertellen gewoon. Het zijn mooie momenten, die ik altijd zal blijven koesteren.
Oma is zwaar ziek en ik ben even bij haar op bezoek geweest. Het was te snel, ik kon het niet aan en terug op de kamer hebben de tranen weer rijkelijk gevloeid. Hopelijk kan ik wat nachtrust vinden. Het gaan slapen en het opstaan zijn de moeilijkste momenten van elke dag. Steeds dat besef weer dat het voorbij is. Waarom? Het is gewoon niet eerlijk…

Zondag 20 oktober 2002
Vandaag zijn we 1 jaar getrouwd. We hadden ons deze dag wel anders voorgesteld. Toch komen mijn ouders en onze beide zussen met hun vriend en ze brengen champagne mee. We gaan met z’n allen eten in de cafetaria en ik heb het moeilijk. Wat is er allemaal in dat eerste jaar niet gebeurd? Ik ben toch dankbaar dat we het op deze manier een beetje kunnen vieren. Nadien gaan we allen samen bij Tibo op bezoek.

Maandag 21 oktober 2002
Stilaan begint het afscheid te naderen. De pijn laat zich harder voeren dan ooit. Morgen is de begrafenis en vertrekken hier. Morgenvroeg zie ik Tibo voor het laatst.
Ik ben die vier muren hier nu wel beu en wil terug naar huis, maar ben er tegelijk vreselijk bang voor.

Dinsdag 22 oktober 2002: Begrafenis Tibo*
Juist wakker, de zware dag begint. Allereerst afscheid nemen van Tibo. Hopelijk komen we deze dag goed door.

Terug van het mortuarium. Ik ben blij dat het achter de rug is. We hebben Tibo in zijn kistje gelegd en foto’s en tekstjes meegegeven. Het was enorm moeilijk om de laatste blik te werpen, maar het is voorbij en we zijn weer een stapje verder.

Om één uur is de familie op de kamer en om halftwee begint de dienst in het ziekenhuis. Het was mooi en we zijn erdoor geraakt. Dan met iedereen naar Nijlen voor de begrafenis. Het is allemaal voorbij. Thuis bekomen we wat, samen met de familie en dan zitten we alleen. Op bepaalde momenten blijkt het te gaan, maar de pijn snijdt zo diep. Hopelijk komen we hier door.

eind oktober 2002
Ik maak met mama de kaartjes voor Tibo en schrijf de adressen. Nadat ze verstuurd zijn krijgen we enorm veel steunbetuigingen: telefoontjes en veel kaartjes. Ik wist niet dat dat zoveel goed zou doen. Het ergste is als mensen je mijden omdat ze niet weten wat te zeggen.
De eerste 2 weken hangen we vooral in de zetel. Nik doet alles in het huishouden want ik heb er de energie niet voor. Dan gaat Nik weer aan het werk. Als hij ’s avonds thuiskomt is er niets gedaan. Hij moet nog zelf voor het eten zorgen en de afwas doen. Ik voel me zo nutteloos, maar ik kan er gewoon niet aan beginnen. Ik zit gelukkig niet alleen overdag. Meestal komt ons mama langs, soms ook mijn zus of schoonzus. Ik heb niet veel zin om al andere mensen te zien. Sommigen beloven dat ze komen en dan komt er toch nog iets tussen. Dat zijn dingen die ik gewoon niet aan kan. Telkens resulteert dat in een gigantische huilbui. Ik moet me een hele tijd mentaal voorbereiden op bezoek en als ze dan niet opdagen dan doet dat verschrikkelijk pijn.