Maanden nadien

23 oktober - 19 november
Na enkele weken ga ik met mama eens iets drinken of wat winkelen. Ik krijg terug een beetje energie en kan niet meer de hele dag in de zetel blijven hangen. Geregeld maak ik het eten klaar.
Ik denk dat het de goede kant op gaat, maar plots doet het dan weer zo’n pijn dat ik het niet meer zie zitten. Gelukkig krijg ik veel steun van mijn familie en vrienden.

Soms zijn mijn tranen op. Ik wil gewoon even vluchten, alles vergeten en even onbezorgd, gelukkig kunnen zijn. Dan kan ik daarna dit immense verdriet wel weer aan. Maar er is geen vlucht mogelijk van de harde realiteit.

Soms “moet” ik gewoon naar het kerkhof. Bijna elke dag ga ik langs: bloemetjes zetten en een beetje opkuisen. Het is het enige wat we voor ons ventje kunnen doen. Stel je voor dat hij niet eens zijn eigen plekje had gekregen, alsof hij er nooit geweest was? Dan kon ik helemaal nergens heen om dicht bij Tibo te zijn, om nog eens tegen hem te praten. Ik ben toch zijn mama?

Ik heb het fotoboek van Tibo samengesteld. Weer een stukje afgesloten…

Ik ben soms bang om te lachen.. Dan denken de mensen misschien dat ik het allemaal al vergeten ben. Ik voel me schuldig ten opzichte van Tibo en weet dat dat belachelijk is. Maar een gevoel kan je niet veranderen…

Ik word stilaan zenuwachtig over de resultaten van het erfelijkheidsonderzoek. Op het internet zoek ik naar mogelijke antwoorden maar vind zulke gruwelijke dingen dat ik er niet meer van slaap. De schrik begint het verlies te overheersen. We denken dus toch al aan de toekomst…

We gaan naar het ziekenhuis voor gynaecologische nacontrole en langs de psychologe. Zij kennen de uitslag niet van de genetische testen. Fysiek is alles met me in orde, op dat gebied is een volgende zwangerschap perfect mogelijk.
We zijn blij dat we bij de psychologe ons verhaal nog eens kunnen doen. Alles op een rijtje zetten helpt toch een beetje.

De dagen voor de uitslag zijn een regelrechte ramp: nachtmerries, huilbuien en migraine van destress.

Woensdag 20 november: Genetische testresultaten
Het verdict valt vandaag. We rijden weer naar Gasthuisberg.
We zitten te wachten in de wachtkamer en een assistente komt ons halen. Ze laat ons binnen maar kan ons niets vertellen. We moeten wachten op de gynaecoloog en professor.
Enkele minuten later komt de dokter binnen en het nieuws slaat in als een bom: een erfelijke afwijking, met 1 kans op 4 op herhaling, pas zichtbaar na 18 weken zwangerschap. Hier was ik zo bang voor.
De professor komt ook binnen en probeert ons toch een beetje te wijzen op de 75% kans op een gezond kindje. Maar ook zij beseffen dat dit zwaar om dragen is. Het is een afwijking die zo zeldzaam is dat er weinig onderzoek op is. Maar als het mis is, is het wel degelijk mis: 100% letaliteit. Als een volgende kindje hetzelfde syndroom vertoont, moet de bevalling weer vroegtijdig worden afgebroken.

We mogen weer proberen om zwanger te geraken. We weten waar we voor staan.

We verwittigen onze ouders. Mijn mama en papa rijden naar hen thuis en wij ontmoeten hen daar. Ik heb geen tranen meer, we moeten erdoor en daarmee basta. We hebben nog veel kans dat het goed zal gaan.

We krijgen telefoon: Mijn nicht is net bevallen van een dochtertje, Jill. We huilen samen uit…

Donderdag 21 november
Nu komt het verdict van gisteren als een hamerslag neer op mijn hoofd. Het is alsof we weer bij af zijn. Het overdonderende verdriet is terug en ik zie het niet meer zitten.
Ons mama beseft dat en komt langs. Even langs het kerkhof, maar voor de rest thuis gebleven.

De maand nadien
Stapje voor stapje gaan we erop vooruit. Ik krijg meer energie en ga voor de eerste keer weer tennissen. Het is een moeilijk moment, maar het is telkens een stapje in de goede richting. We beseffen hoeveel we hebben aan die vrienden, ze leven enorm mee en hopen mee voor de toekomst.

We hebben een hond, Flurk, gekozen in het asiel en dat heeft me echt goed gedaan. Elke dag moet ik even buiten om hem uit te laten en ik heb iets om me om te bekommeren.

Met Sinterklaas overlijdt oma. We doen de begrafenis in intieme kring, niemand heeft zin in een grootste bedoening. We kunnen dat nog niet aan, weer een dienst en koffietafel.

Ik ga weer naar de vergadering van het bestuur van de tennisclub, ga in Leuven naar het kortfilmfestival, ga op bezoek bij mijn zus in Brussel, mijn schoonzus in Leuven, enz. Alleen activiteiten in kleine kring, maar ik kom weer onder de mensen.

Ik hoor van lotgenoten dat het jaren duurt vooraleer het niet meer pijn doet. Ik geloof hen, het is veel zwaarder dan ik me had kunnen voorstellen, maar we kijken toch weer hoopvol uit naar de toekomst. Andere momenten zie ik het veel zwarter in en ben ik ongelooflijk bang voor de toekomst. Die schommelingen zullen nog wel even doorgaan.

Mijn buurvrouw wordt ronder en ronder. Ze is uitgerekend voor 2 februari, ik moest normaal 30 januari bevallen. Steeds maar denken: Zo dik had ik ook moeten zijn, het is toch zo moeilijk. n plaats van enkele kilo’s bij te komen, vliegen de kilo’s eraf.

Ik begin wat te helpen bij mama in de winkel: Inventaris. Een werkje waarbij je je verstand op nul kan zetten. Ik heb het nog steeds moeilijk om met de klanten over koetjes en kalfjes te praten en hou me dus steeds wat op de achtergrond.

Eind december 2002
De feestdagen zijn in aantocht. Ze zullen er helemaal anders uitzien dan we ons voorgesteld hadden. De weken ervoor ben ik ongelooflijk bang, maar uiteindelijk vallen de dagen zelf nog wel mee. We brengen Kerst door in beperkte familiekring en Nieuwjaar met een paar goede vrienden. Ik ben toch blij als deze dagen voorbij zijn.

We hebben met z’n allen vol verwachting naar het nieuwe jaar uitgekeken. 2002 bracht zoveel verdriet dat we dat jaar wilden afsluiten. Het is symbolisch maar voor ons is het een verademing m eindelijk aan 2003 te kunnen beginnen.

Januari 2003
Het jaar begint alweer slecht. Op 6 januari overlijdt moemoe, de moeder van ons mama. We zijn de dag ervoor nog even langs geweest.
Weer een begrafenis, het is teveel. Ook dat dit in het nieuwe jaar gebeurt is moeilijk te accepteren. We willen gewoon een nieuwe start nemen maar geraken niet weg uit die negatieve spiraal.Het is moeilijk om te hopen op beterschap. Ik heb het gevoel dat we gewoon zitten te wachten op de volgende tegenslag…

De begrafenis is ontzettend zwaar. Tot overmaat van ramp spreekt de pastoor over 4 achterkleinkinderen, hij was Tibo vergeten…
Het wordt me op dat moment allemaal teveel. Ik kan het gewoon niet accepteren. Ik heb geen zin meer om te vechten. Enkele dagen laat ik me volledig gaan. Mijn optimisme is verdwenen en ik weet niet of ik ooit weer gelukkig ga kunnen zijn.

Maar dan betert het weer. Ik hoor verhalen van ouders die kinderen verloren hebben en plots wil ik weer vechten. Ik ben nog zo jong, ik moet verder. We moeten voor broertjes of zusjes voor Tibo zorgen!
Ik wil wel gelukkig worden, maar het lukt nog niet zo goed. Maar de wil is terug en dat is al een grote stap vooruit.

Donderdag 16 januari 2003
Mijn eerste werkdag. Dagen ervoor ben ik bang geweest en het valt ontzettend goed mee. We hebben weer een hindernis genomen. Zou het dan toch ooit goed komen?

Vrijdag 17 januari 2003
Het was een mindere dag vandaag, zoals er waarschijnlijk nog veel zullen volgen. Het is net 3 maanden geleden dat Tibo geboren is. We slaan er ons door. Gelukkig heb ik heel begrijpende collega’s.

Stilaan nadert mijn oorspronkelijke bevallingsdatum: 30 januari. Die dag neem ik vrijaf en ga even langs Tibo. De rest weet ik nog niet, maar het zal een afsluiting betekenen. Vanaf dan vergelijk ik me niet meer met alle zwangeren. Ik zou in normale omstandigheden dan ook niet meer zwanger geweest zijn.

Ik hoop dat we samen met onze familie en vrienden verder kunnen en dat we binnenkort weerkunnen verkondigen dat we zwanger zijn. Al ben ik ook wel bang dat ik dat niet ga aankunnen.

30 januari 2003
Vandaag sluiten we een periode af, mijn zwangerschap. Als ik opsta ligt alles onder de sneeuw. Een teken van ons engeltje? Bij elke eerste sneeuw zal me dat extra aan hem herinneren.
Mama komt langs en samen gaan we naar het kerkhof. Al bij al valt de dag goed mee. De dagen ervoor zijn dikwijls moeilijker dan het moment zelf.

Laatste rustplaats van ons Engeltje