Woensdag 17 december 2003

Een hele goede nacht achter de rug. Nik komt tegen 10u15 aan. Ik mag vandaag al naar huis als ik wil maar er komt nog bezoek en ze komen er nu pas mee af. We gaan morgen wel naar huis, zoals voorzien was. Ik geef Rafke voor de eerste keer zelf een badje en dat is echt zalig! Hij geniet er echt van en wij ook. We hebben ook de eerste keer een douche gekregen bij het verversen van de pamper, het moest wel een keertje gebeuren! Er komt een hele hoop bezoek en we profiteren van de laatste dag in't moederhuis. Morgen al naar huis!

Dinsdag 16 december 2003

Doodmoe dus vandaag en Nik arriveert pas laat. Morgen zal hij toch wat vroeger komen zodat ik wat meer kan rusten. Rafke is vandaag heel rustig en zo kan ik goed bijdutten, dat doet toch wel eens deugd. Het bezoek komt mooi verdeeld over de hele dag en dat is heel fijn. Wat een plezier om zo met ons zoontje te kunnen stoefen. We genieten volop en Rafke gedraagt zich voorbeeldig: slapen als er bezoek is en eten vragen als we alleen zijn, wat een modelbaby!

Maandag 15 december 2003

De morgend is altijd ongelooflijk snel voorbij. Ze komen de verzorging van mij en Rafke doen, we moeten allebei eten en dan komt de papa! Vandaag heeft hij de doopsuiker en de kaartjes bij en is hij dus een beetje later. We stallen alles uit en dan zie ik een fout op het kaartje: Decembeer in plaats van December. Naar de winkel gebeld, de kaartjes worden herdrukt en morgen pas verstuurd

's Avonds komt de peter voor de eerste keer zijn kleinkind bewonderen. Hij komt vanuit Portugal, van de luchthaven recht naar het ziekenhuis. En fier dat hij is!

Tegen 22 uur ben ik weer alleen op de kamer en ik ben doodop. Jammer genoeg heeft Rafke veel honger en komt er van slapen niet teveel terecht.

Fiere Opa

Doopsuiker

Zondag 14 december 2003

De eerste nacht hebben we niet zoveel geslapen. Rafke is nogal onrustig en moet natuurlijk op tijd zijn eten hebben. We moeten allebei nog een beetje wennen. Maar hij eet heel goed. Het is een rustige dag. Samen met de papa genieten van ons gezinnetje. Er komt niet teveel bezoek, uitgezonderd de naaste familie, dit is onze dag. Rafke wordt in de namiddag heel onrustig. Hij heeft krampjes en voelt zich heel ongemakkelijk. Ik vind het zo erg dat we hem niet kunnen helpen. 's Avonds komt oma Suzy en gaat Nik naar huis. Ons mama blijft om Rafke wat te sussen (zodat ik wat kan rusten) en uiteindelijk lukt het hem om ontlasting te maken en direct is het gehuil over. 's Nachts wordt hij om de drie uur wakker om te eten. Verder slaapt hij de hele nacht door.

Slapen bij Mama

Fiere oma Suzy komt babysitten zodat mama wat kan rusten.

Trotse meter (Oma Gerda) en vava

Zaterdag 13 december 2003: De Bevalling!

Gisteren was ik nog aan het klagen dat ik niets meer voelde en ons kindje precies weer in slaap was gevallen, maar vanochtend om halftwee kreeg ik de eerste serieuze wee. Ik wist direct dat het deze keer echt was, maar dan mocht het niet stilvallen natuurlijk. Om halfdrie en drie uur weer contracties. Ze kwamen nog onregelmatig, maar na een tijdje toch zo ongeveer rond het kwartier. Veel heb ik dus niet geslapen. Zou het dan toch gaan beginnen? Om zes uur dan toch Nik maar wakker gemaakt, al wilde hij nog even blijven liggen. Nog niet goed wakker zeker? Als ik zei dat we toch maar moesten vertrekken en het bij hem doordrong, was hij plots toch heel snel. Onze Flurk wist niet goed wat er gebeurde, zo vroeg in de ochtend, en dat op een zaterdag!

Het regende en waaide toen we vertrokken. Op een halfuurtje waren we in Bonheiden, tegen zeven uur de spoed binnen, maar het was nog goed te houden. Ik was maar bang dat we voor niets gekomen waren en dat ze zouden zeggen: "Maar mevrouw, wat doet gij hier, ga maar terug naar huis." Dus aan het loket van de Spoed zi Nik dat we dachten dat het begonnen was. En ik: "Ja, ik denk het, ik weet het niet zeker hé." Ze hebben me dan ingeschreven en in een rolstoel naar materniteit gebracht. Dat vond ik niet echt nodig, al kreeg ik op weg naar daar toch weer een serieuze contractie. Op materniteit kregen we een arbeidskamer toegewezen en werd ik aan de monitor gelegd. Ik voelde ons prutske nog goed bewegen. het hartje klopte stevig, steeds rond de 130 slagen per minuut. Ook bleek ik al goede weeën te hebben, wel nog vrij onregelmatig, zo om de 7 minuten ongeveer. Zo hebben ze een halfuurtje alles gmonitored en dan een inwendig onderzoek gedaan. Ik bleek al 4 cm opening te hebben! Wat een verrassing! De verpleegster zei:" U gaat vandaag bevallen" en we konden onze oren niet geloven. De weeën waren goed op te vangen, ik kon ze nog goed wegpuffen. Rond halftien kwamen ze terug kijken en was ik al tot zes centimeter opgeschoten. Het zou vrij vlot verlopen dachten ze. toch raadden ze me aan een epidurale verdoving te nemen voordat ze de vliezen zouden breken. Op dat moment was het nog goed te doen maar toch maar gevraagd om de anesthesist te laten komen. Die was een halfuurtje later daar. Daarna werden de vliezen gebroken en om 11u45 bleek ik 7 à 8 cm te hebben. Het begon wat stil te vallen en een tijdje later hebben ze een baxter gestoken omde weeën wat te stimuleren.

Plots begon ik weg te draaien. Ik bleek op mijn rug te zijn gaan liggen en daardoor werden wat bloedvaten afgeknepen. Ik was er snel weer bovenop. Ook ons kindje kreeg het ineens benauwd en de hartslag daalde tot 65 slagen per minuut. Nik was net aan het eten, maar zijn honger was op slag over. We waren beiden direct zo enorm bang. Ik kreeg wat zuurstof en stilaan ging het hartje weer sneller slaan. Ik moest echt goed op mijn zij blijven liggen want onze pruts kon er helemaal niet tegen als ik op mijn rug lag. het was halféén en de schrik zat er opnieuw goed in. Dat het nu maar snel allemaal voorbij was.

Het wou echter niet echt goed meer vlotten. Om halfvier had ik eindelijk bijna volledige ontsluiting, op een klein randje na. De gynaecoloog besloot echter dat ik nu moest gaan bevallen. Onze pruts moest te hard wedrken en de hartslag ging de hele tijd aan 150. Nog even de baxter opengedraaid om wat hevigere weeën op te wekken en ik mocht al meepersen. Dan op naar de verloskamer en op de bevallingstafel. Ik heb nog serieus moeite moeten doen, niet alle weeën waren hevig genoeg, en het bleek een grote baby te zijn. Blijkbaar had ik ook bij een val ooit mijn staartbeen gebroken waardoor het wat naar binnen stak. Daar kons ons kindje moeilijk overheen. Na een tijdje persen, met enkele tussenpozen was het bijna zover. Nik moedigde me goed aan en was heel geïnteresseerd aan het kijken. Hij had er geen problemen mee. De zuiger lag gereed, maar dat motiveerde me nog erger om het op eigen kracht te doen. Uiteindelijk werd om 15u53 ons kerngezond kindje geboren. Ik hoorde iemand zeggen: 't Is een jongen.' en ze namen hem snel mee omdat hij noal wat geslikt had, maar hij schreeuwde erop los! Hij leefde en brulde en ik begreep nog niet goed wat er was gebeurd. Ik kon het niet goed vatten. Ik vroeg toch nog maar of alles echt wel in orde was, ik wilde het uit de mond van de dokter horen. Nik was mee met Rafke voor de verzorging en dat bleef precies duren.

Eerste foto op de kamer. Raf is nog een beetje opgezwollen van de geleverde arbeid, en de mama is nog een beetje moe!

Uiteindelijk kwam Nik terug met Rafke, een flinke jongen van 4,135 kg en 52 cm groot. De traantjes kwamen bij mij op weg naar de kamer. Deze keer reden ze me naar de kamer terwijl er een baby bij me lag, wat een prachtig moment! Dit was bij Tibo één van de moeilijkste momenten, zonder baby uit de verloskamer worden gereden.

Het is ons dus gelukt! Tibo mag fier zijn op zijn stevige broer.

Na een eerste keer gegeten te hebben viel Rafke als een blok in slaap na de geleverde inspanningen. De fiere papa heeft iedereen opgebeld om het heuglijke nieuws te melden. 's Avonds zijn de grootouders en de tantes en nonkels van Raf op bezoek geweest. Ook de oma van Nik was van de partij. Opa Tremelo zat nog in Portugal, maar werd snel op de hoogte gebracht. We konden onze eerste nacht als echt gezinnetje ingaan.