| Tweede verjaardag Tibo*: 17 oktober 2004 Al twee jaar geleden... Het maakte me bang, zo graag zou ik de herinneringen vasthouden, dat kleine lijfje nog tegen me voelen liggen, een laatste knuffel geven... En ik ben zo bang dat ik dat stilaan ga verliezen, dat de afstand steeds groter wordt. De voorbije weken zijn niet gemakkelijk geweest. Het ging wel goed maar dikwijls dwaalde ik af naar ons engeltje en de tranen sprongen me weer in de ogen, dat was lang geleden... Het leek plots zo lang geleden en toch deed het weer zo'n pijn. Gelukkig hebben we nog veel over Tibo gepraat en hebben we vrienden en familie die ons daarvoor de ruimte en tijd geven. De verjaardag zelf was een fantastische dag die echter al heel erg vroeg begon...
|
|
| 2u30 's nachts Rafke wordt wakker en is niet meer te sussen. Ik neem hem uit zijn bedje en zodra hij tegen me aan ligt kalmeert hij en knuffelt zich in mijn hals. Ik kijk op de klok en zie dat het halfdrie is, het uur dat Tibo* twee jaar geleden is geboren... We kruipen in bed bij de papa en Rafke ligt tussen ons in, hij slaapt weer en ik geniet van dit intense moment, ons engeltje is heel dichtbij. Dit moment blijf ik voor altijd koesteren. Raar toch dat hij nu net wakker wordt, hij slaapt normaal altijd door! Och, misschien zoek ik er teveel achter, maar het blijft toch door mijn hoofd spoken... |
|
| 11u30 We zijn klaar om de mensen te ontvangen: Onze vensterbank staat vol kaartjes, echt geweldig! Ook hebben we nog mailtjes en telefoontjes gekregen, ongelooflijk hoeveel deugd dat doet! Even later komt ons volk toe: Oma en Opa, Oma en Vava, Nonkel Nico en Tante Karolien en Tante Anki. Rafke ligt echter nog te slapen dus we moeten nog een beetje geduld hebben. Een beetje later is hij er en kunnen we vertrekken! We laden in, alle ballonnen moeten mee en ook de bloemstukjes, beertjes en andere cadeautjes. Zelf heb ik twee bloemstukken voor ons engeltje gemaakt, toch weer een kleine bijdrage, iets dat ik echt kan doen voor onze kleine vent. |
Jasje aan en dag zeggen en dan vertekken naar de broer! |
Door de mama gefabriceerd! |
En hier is nummer twee dat de mama gemaakt heeft. |
Aankomst op het kerkhof, ze zien ons wel komen! |
Alles wordt klaargezet |
Zoveel cadeautjes! |
|
En dan het weerkerend fenomeen: ballonnen ontwarren! |
Oma Gerda is fel aan het werk |
Niet gemakkelijk dus! |
We zijn er bijna! |
|
Gelukt! |
|
|
Nonkel Nico, klaar? |
Ja vava, goed vasthouden hé! |
Daar gaan de ballonnen! |
Maar Rafke heeft de zijne nog goed vast! |
|
Nog steeds niet de ballon van Rafke? |
Rafkes ballon zet de achtervolging in (met een verkreukt kaartje) |
Nu zijn ze echt weg (tenzij je heel goed kijkt) |
Rafke is er graag bij |
| En zo zit de tweede verjaardag er al op. Thuis hebben we nog een hele gezellige dag gehad: lekker gegeten en samen gebabbeld. Het was een dag om te koesteren... Hieronder nog de gedichten vanop Tibo zijn tweede verjaardagskaartje:
Mijn hart brak Proficiat, Tibo, mijn allerliefste zoontje.
|
Al twee jaar, een eeuwigheid… Een grote broer, van al twee jaar… Maar iedere dag missen we je nog… Daarom durven we met een lach Twee jaar geleden al… Mama, Papa en Rafke
|
