Zwangerschap van Rafke

Dinsdag 9 december2003

Opnieuw op controle, bij een andere dokter want de onze heeft zijn vakantie goed gepland ?!

Het valt heel goed mee, een hele vriendelijke en aangename dokter en zo hebben we hem al eens gezien als we toch deze week nog zouden binnen gaan.  Eerst weer even op de weegschaal en dat valt nogal mee.  Dan onderzoek, eindelijk is er toch iets veranderd!  Ons kindje zit nog steeds hoog maar de baarmoederhals begint weker te worden en een kleine centimeter ontsluiting!  Onze pruts zal dan toch van plan zijn om er eens uit te komen, maar de dokter heeft ons nog een beetje geduld toegewenst.  Het is dus nog niet voor direct, maar de start is genomen!

De meting vandaag wees wel uit dat onze kleine goed aan't eten is want hij of zij zou nu al 3.5 kg wegen, een flinke brok dus. 

Als het nog nodig is mogen we volgende week maandag nog een keertje op controle, maar dat kunnen we natuurlijk niet meer beloven !

Het belangrijkste is dat alles goed is met ons allemaal, ik ben nog steeds in vorm  (allee, 't is te zeggen, een dikke vorm) en de papa wordt een beetje zenuwachtig.  Flurk die laat het allemaal gebeuren en komt veel knuffels opeisen, net of hij weet dat hij binnenkort niet meer alleen is.

Alles is gereed, het wiegje wacht!

Dinsdag 2 december2003

Vandaag nog eens op controle bij de gynaecoloog.  We zijn benieuwd of er nu al schot in de zaak komt.  Het is uiteindelijk nog minder dan twee weken!

Het begint met een fijne verrassing, ik ben 300 gram afgevallen.  Er was de laatste tijd ook wel ineens veel bijgekomen en het snoepen had daar zeker iets mee te maken.  De dokter wil dan toch eens meten of het kindje goed gegroeid is en jawel, hij of zij weegt nu al 3.250 kg.  Een flinke brok dus die 3.5 kg zou wegen als we de termijn uitdoen.  Voorlopig blijkt onze pruts daar ook heel comfortabel te zitten, nog geen centimeter ingedaald en niks ontsluiting.  Het zal daar knus en gezellig zijn!

Toch hopen we dat we niet overtijd gaan, al heeft alleen ons kleintje daarover te beslissen.  We hebben er nog niet veel aan te zeggen, dat is wel duidelijk, haha!

Slapen lukt me de laatste tijd niet meer goed, als ik 's nachts wakker word geraak ik niet meer in slaap en zo lig ik dan maar te draaien (al wordt dat redelijk moeilijk) tot het ochtend is.  Ik maak me er niet te druk in, het hoort erbij en binnen de twee weken zouden we onze beloning toch moeten vasthebben!

Ik hou me goed bezig overdag en zo gaan de dagen snel.  We hebben zelfs al enkele kerstcadeaus in huis aangezien het binnenkort moeilijk wordt om daar nog voor te zorgen.

Nu moeten we ons geduld nog maar wat beproeven, al is het altijd moeilijk te voorspellen wanneer de bevalling begint...

Maandag 17 november 2003

We zijn weer op controle geweest bij de gynaecoloog.  Alles is nog steeds perfect in orde.  Het is toch telkens weer een opluchting.  Het gewicht neemt nu goed toe, zowel van onze kleine pruts als van de mama! 

Ons  boeleke heeft nog geen zin om snel te komen, nog helemaal niet ingedaald.  Nu, het is nog een beetje vroeg, nog een kleine vier weken te gaan. 

We waren snel weer buiten, over twee weken mogen we nog een keertje langs gaan en dat zal dan ongeveer de laatste keer zijn!  Het begint nu echt te korten.

Zondag 16 november 2003

Vrijdag zijn de meubeltjes van de kinderkamer geleverd.  Het is een echt bouwpakket dus we weten dit weekend wat gedaan!  Na een paar uur zaterdag en een hele zondag zwoegen, zuchten en af en toe vloeken (foei!), met wat blauwe vingers als resultaat, zijn we toch heel tevreden met het resultaat.  Hieronder kan je de verschillende stadia en het eindresultaat bewonderen.

Uiteindelijk is het heel vlot gegaan en heeft vooral de papa goed zijn best gedaan, aangezien de mama haar buik een beetje teveel in de weg zit!

Nik aan het werk, dit moet een kleerkast worden?!

Nog een rekje bevestigen en dan is het bijna klaar!

En dan alles klaarleggen, al zit de buik serieus in de weg!

Het eindresultaat!

Alles is klaar, ons kindje mag komen!

De kleerkast, het is gelukt!

Snoopy (van de mama) en de beer (van papa) zitten al klaar.  Ook de knuffels van Tibo* wachten op hun nieuwe broertje of zusje!

Donderdag - vrijdag 30-31 oktober 2003

Alweer een extra lang weekend en we werken de kinderkamer verder af!  Eerst wat verf gaan zoeken en een nijntjesplaat kopiëren en dan kunnen we er tegenaan.  Karolien, mijn zusje, laat haar creatieve kant zien en schildert een prachtig nijntje op de muur van de kinderkamer.

Het resultaat is prachtig! Merci Karolien!

De eerste dag werden de potloodtekening en dan de kleuren aangebracht.

Nu nog de tape weg en het is klaar!

Dag 2: Zwarte lijnen worden toegevoegd.  De final touch!

Vrijdag 24 oktober

Verlof vandaag en met mijn nicht Nikky ben ik gordijnen gaan kiezen voor de kinderkamer.  Binnenkort de meubeltjes erin en dan zijn we er bijna!  Het wordt steeds concreter!  We gaan echt een kindje in huis krijgen, al kan ik dat soms nog moeilijk geloven!

Dinsdag 21 oktober: Bezoek bij de gyn, bijna 33 weken zwanger

We gaan weer even langs de gynaecoloog.  We krijgen opnieuw een uitgebreide echo en alles is tip top in orde!  Het kindje zit nog goed hoog, met het hoofdje naar beneden en het weegt al bijna 2 kg!  Een serieuze brok dus!  Ik krijg ook nog een voorschrift voor iets tegen brandend maagzuur want daar heb ik de laatste tijd wel ongelooflijk veel last van.  Maar dat nemen we er wel bij, het gaat deze keer allemaal goed, nog 7 weken te gaan.

Lies, 33 weken zwanger

Vava meet en past maar na een tijdje mogen we toch een handje toe steken!

Maandag 20 oktober: 2 jaar getrouwd!

Dit jaar willen we onze huwelijksverjaardag toch een keertje vieren.  We gaan samen eten in "De Olijfboom" in Kessel.  Het eten is heel lekker en we maken er een gezellige avond van, zo één van de laatste keren onder ons tweetjes.  Alhoewel, tweetjes?  Onze pruts houdt feest in mijn buik en we zien mijn buik van links naar rechts op en neer bewegen.  Op een bepaald moment wordt het zo erg dat alles begint te draaien.  Ik moet me plat leggen of ik val flauw en Nik moet zijn koffie thuis drinken.  Volgend jaar gaan we echt onder ons tweetjes en dus: kindje naar de babysit!  Ja, hij of zij laat duidelijk van zich horen (of voelen!) :-)))

Donderdag 16 oktober 2003

Het slapen lukt weer beter en ik doe het dan ook genoeg. Zodra ik van het werk thuiskom lig ik bijna plat in de zetel.  Vorig weekend hebben we met vava (Nik zijn papa) laminaat in de kinderkamer gelegd.  De samenwerking verliep heel vlot, jammer dat alleen het laminaatparket niet altijd even goed wilde meewerken. Maar het is gelukt en nu ziet de kamer er plots veel meer 'af' uit.

Daarstraks na het werk even naar het kerkhof geweest om wat op te kuisen.  Morgen verjaart Tibo en we willen dat toch vieren.  Het verslag staat bij het dagboek van Tibo!  klik hier

Donderdag 9 oktober 2003

Sinds maandag slaap ik niet zo goed meer. Of dat nu komt door mijn toenemende omvang, of door de verjaardag van Tibo* die dichterbij komt, dat weet ik niet, maar het is wel lastig natuurlijk. Zo om het uur word ik even wakker, gelukkig val ik wel altijd direct weer in slaap.
Nik zijn ruimte wordt beperkt in ons bed. Hij krijgt ergens aan de kant een plaatsje tussen de constructie van kussens die ik gebouwd heb om de krampen in mijn kuiten te verminderen en en het brandend maagzuur tegen te gaan. Hij ondergaat zijn lot lijdzaam en ik denk dat hij toch nog wat kan slapen.
Vanavond vertrek ik nog voor een klantenbezoek naar Frankrijk en morgen ben ik laat in de avond weer terug. En dan is het weer weekend!

5 oktober 2003: 30 weken zwanger

Intussen zijn we al een heel eind gevorderd en mijn buik begint serieuze proporties aan te nemen.  De geboortekaartjes en suikerbonen zijn besteld.  Gisteren zijn we ook de lijst gaan leggen. Wat een arbeid!  We hebben vier uur in de winkel doorgebracht en zijn met een baby-overdosis buitengekomen. Maar we hebben er natuurlijk ook van genoten, vooral het speelgoed kiezen vond Nik geweldig leuk.  Hij koos meer voor zichzelf als voor de kleine denk ik.

Op de controle vorige maandag werd een echo genomen en alles is nog in orde. Ons kindje weegt nu ongeveer 1.3 à 1.4 kg en zit met zijn of haar hoofdje naar beneden. 

De kinderkamer is geschilderd, ermoet nu nog laminaat in en er komt nog een Nijntje op de muur.  Nog 2 maanden, het lijkt soms lang maar anderzijds begint het nu toch ook te korten!

September 2003
Het nieuws heeft enkele dagen nodig om door te dringen bij ons. We hebben zo lang met die angst geleefd en zijn altijd zo voorzichtig geweest, dat we nu moeten wennen aan het idee dat die één op vier (kans dat het misging) echt weg is.
Maar het is een pak van ons hart, een echte ontlading. We zijn aan de kinderkamer begonnen en gaan binnenkort de meubeltjes, doopsuiker, kaartjes, etc. kiezen.
Natuurlijk kunnen we nooit meer gerust zijn, de twijfel blijft altijd en pas als ons kindje er is zullen we echt opgelucht kunnen ademhalen.
Toch gaan we proberen om deze laatste drie maanden nog wat te profiteren en te genieten van het nieuwe leven in mijn buik. Deze keer moet het goed gaan!

Lies aan het werk in de kinderkamer.

Vrijdag 29 augustus 2003: laatste controle in Gasthuisberg, 25 weken
De zenuwen vallen al bij al nog mee vandaag. De spanning is er wel weer, begrijpelijk, maar toch beginnen we erin te geloven. We mogen heel snel binnen bij de dokter en ze neemt directde echografie. Alles is goed! Nu mogen we echt gaan genieten, dat gaan we toch proberen. Ik stuur een berichtje rond naar alle vrienden en familie die ons zo gesteund hebben de laatste maanden.

Het berichtje:
Eindelijk eind augustus, de dag waar we zolang naar afgeteld hebben. Het weer is barslecht maar ons kan het niet deren want voor ons schijnt de zon volop! Ons tweede kindje is perfect in orde, weegt nu 750 gram, is een goei 30 cm groot en beweegt goed. We kunnen nu beginnen genieten om de voorbije maanden in te halen. We kunnen erin vliegen: de kamer in orde brengen, suikerbonen en kaartjes regelen, lijst leggen, etc. Alles wat normaal bij een zwangerschap komt kijken, maar waar wij nog niet aan durven denken hebben.

We gaan er dus van profiteren en tellen af naar (ongeveer) 13 december, de geboorte van ons tweede kindje!

Merci allemaal voor de steun en het oprechte meeleven, het heeft ons deugd gedaan en we hebben het nodig gehad. Bedankt voor alle kaarsjes die gebrand zijn en de duimen die in de lucht zijn gestoken en de vingers die zo gekruisd waren dat jullie er kramp van kregen.

Veel groetjes,
Lies, Nik, Tibo* en pruts

Lies, 23 weken zwanger

Zaterdag 9 augustus 2003: Meter en Peter
Onze ouders komen BBQen en wen maken van de gelegenheid gebruik om Oma Gerda en Opa Bob te vragen als meter en peter. Ze glunderen van trots!

Tekstje:
Als een sterretje kijk ik naar benee
En ik ben heel erg tevree.
Ik krijg er een zusje of broertje bij
En dat maakt ons allen heel erg blij.
Als grote broer moet ik nog iets vragen,
Begint het al te dagen…?
Van mijn broertje/zusje heel erg klein,
Wil jij daarvan de meter/peter zijn?

Ze hebben beiden het meter- en peterschap met dank aanvaard.

Wat al een tijdje praktisch zo was gaan we nu ook zo noemen: Oma Suzy is meter van Tibo*! We vinden het allebei ontzettend fijn dat zij zo goed voor ons kleine ventje zorgt, ze is een geweldige meter.

Dinsdag 5 augustus 2003: Controle in gasthuisberg, 21.5 weken
De grote controledag is aangebroken. Ik ben nu 21.5 weken zwanger en bij Tibo zouden ze in deze periode de afwijking al gezien hebben. Het lijkt wel of de spanning nog nooit zo groot is geweest, ook weten we nog steeds niets van de punctie. De angst grijpt me weer bij de keel.
We moeten deze keer een hele tijd wachten in Gasthuisberg. We krijgen een andere dokter want de onze is met vakantie (gelukkig wisten we dat wel van tevoren). Ze kent niets van ons dossier en begint alles te vragen. Ik ben op van de stress en vraag naar de punctieresultaten. Ze belt direct naar menselijke erfelijkheid en blijkbaar zijn ze “vergeten” te bellen: Alles is in orde! Dat ze nu maar stopt met vragen en begint aan de expertise-echografie. Gelukkig boezemt ze me tijdens de echo wel vertrouwen in. Ze neemt ruim de tijd om alles goed te bekijken en legt alles goed uit. Ze vraagt of we het geslacht willen weten, maar we kunnen onze nieuwsgierigheid nog steeds bedwingen.
Tenslotte is ons kindje langs alle kanten bekeken en kunnen we vertrekken. De dokter zegt ons dat we nu toch mogen genieten omdat alles er nu echt wel goed uitziet. We krijgen een opstoot van geluk en bellen de familie op. Onze ouders zaten bij de telefoon te wachten. Voor hen is het ook telkens weer bang aftellen. Ook mijn zus en haar vriend, die op vakantie zijn, waren al vroeg wakker van de spanning. Nu kan voor hen ook het verlof goed beginnen.

Zaterdag 19 juli - zaterdag 2 augustus 2003
We zijn samen met mijn ouders op vakantie in Frankrijk. Nik en ik hadden er dringend nood aan. We waren doodop van alle doorstane emoties en het doet deugd eens onze gedachten te kunnen verzetten. De eerste dagen doen we niets als slapen en we zien er plots veel beter uit. We lezen heel veel en gaan wat naar het strand, zalig niets doen! We kunnen nu wat genieten van elkaar en ik voel de baby ook steeds duidelijker schoppen. Zelfs Nik kan na een tijdje de trapjes al voelen.
De tweede week wordt het weer een beetje moeilijker. Vanuit Leuven hebben ze nog niets laten weten van de definitieve resultaten van de punctie en na onze thuiskomst moeten we weer op controle in Gasthuisberg. De spanning bouwt stilaan weer op, we worden het stilaan gewoon. Als de baby teveel schopt ben ik ongerust en als ik hem/haar niet voel is het nog erger. Ik maak mezelf nog eens gek!
Toch hebben we een hele leuke en ontspannende vakantie, gelukkig is het zomer tijdens deze moeilijke periode, zo gaat de tijd toch een stuk sneller.

Donderdag 10 juli 2003
Vandaag een dagje verlof genomen om te gaan winkelen met zus en mama. We gaan zwangerschapskleren kopen want ik begin overal uit te zetten en heb geen ruime zomerkleding. Toen ik zwanger was van Tibo hebben we dit ook samen gedaan en het was een geweldig leuke dag. Vandaag is de sfeer anders, voorzichtiger, maar we genieten van elkaars gezelschap. We praten niet teveel over de zwangerschap en al helemaal niet over de bevalling, uit voorzorg, er zou toch nog iets kunnen mis gaan. Het wordt wel een hele leuke dag en we kunnen nog eens gezellig bijkletsen.

Maandag 7 juli 2003: Resultaten punctie
Terug naar het werk maar het is heel moeilijk. Om 10 uur bel ik zelf al naar Leuven om te horen of ze al resultaten hebben, nog niets, waarschijnlijk pas in de late namiddag. Ik bel Nik al maar op om hem dit te zeggen zodat hij ook niet bij elke telefoon opspringt.
Ik word weer kwaad en heb weer zelfmedelijden, al helpt dat niks natuurlijk: Waarom al die spanning, ik heb bijna spijt eraan begonnen te zijn, al willen we niets liever dan een gezond kindje. Al die waarom vragen: Waarom mogen wij niet gewoon genieten, waarom hebben wij nu zoveel pech, waarom …?
Vlak na de middag krijg ik telefoon van professor Frijns, de uitslagen zijn goed, geen trisomie 21! Ik bel natuurlijk direct naar Nik, en ik voel de spanning bij hem wegvallen. Dan bel ik ons mama op en mijn zus. De traantjes zijn weer van de partij, maar nu van alle opgekropte spanning die nu zijn uitweg moet vinden. Het gaat goed komen deze keer!

echo 3 juli 2003: 16,5 weken zwanger

Lies met een klein, beginnend buikje, 15 weken

16 juni 2003: Controle gyn Mechelen: 14 weken
Alles nog in orde. De gyn kon het geslacht zien, maar we hebben ons kunnen bedwingen en gezegd dat we het niet willen weten. Alleen of het gezond is willen we deze keer weten.

Volgende controle is op 3 juli in gasthuisberg. Dan gaan ze ook een punctie doen. Er zal ook weer een uitgebreide echo genomen worden. Het zal weer met een klein hartje zijn dat we erheen gaan, de stress is moordend en soms word ik kwaad dat het bij ons zo spannend moet zijn. Waarom mag ik niet gewoon genieten van een zwangerschap?

Ik ga nog elke week een tweetal keer naar Tibo en voor elke controle moet ik hem gaan geruststellen en zijn steun van hierboven vragen. Een echt beschermengeltje op mijn schouder, en hopelijk ook voor zijn broertje of zusje. Voorlopig gaat het weer goed en eigenlijk gaat de tijd nog snel vooruit. Er zullen nog moeilijke momenten volgen en die komen dikwijls heel onverwacht. Plots wordt het gemis voor Tibo weer zo erg en slaat de schrik, voor ons prutske in mijn buik, ons om het hart.

5 juni 2003: Eerste controle Gasthuisberg: ruim 12 weken
De eerste echte D-day. We gaan naar Gasthuisberg voor een expertise-echo bij de dokter die ons in oktober het slechte nieuws van Tibo moest vertellen. Het doet raar om weer terug te zijn, het jaagt ons schrik aan en alles komt weer boven. Elke vezel staat gespannen, zullen we deze keer hier wel goed nieuws krijgen? Dit is veel erger dan elke deliberatie die we vroeger hebben doorgemaakt en geloof me, die waren ook altijd erg spannend.
Nik ijsbeert de hele wachtzaal door, we zitten er helemaal alleen. Gelukkig moeten we niet te lang wachten…
De dokter is blij ons weer te zien en we worden persoonlijk begroet. Ze leeft echt mee met ons en dat doet goed. Zij is het zeker nog niet vergeten al zullen we wel niet de enige geweest zijn waaraan ze slecht nieuws heeft moeten melden de laatste maanden. Ik moet nog langs het toilet passeren en dan wordt er een echo genomen. De dokter babbelt er op los. Wat een verschil met de vorige keer, toen kregen we die ijzingwekkende stilte, het gezucht van de dokter en dan het verdict.
Nu legt ze ons alles uit, telt de vingertjes na, kijkt naar de oortjes, het neusje, alle teentjes, de hersentjes, etc. Alles kunnen we zien en ons kindje is nog maar 7 cm! De nekplooi wordt gemeten en geeft een uitstekend resultaat. De dokter is enorm positief en heeft er goede hoop op. Intens gelukkig vertrekken we deze keer van op den berg.

De dagen erop krijgen we de weerslag. We hebben ons kindje nu gezien, nu willen we het echt niet meer afgeven. Wat als we het weer mis gaat? Dat overleven we geen tweede keer. We hebben het enkele dagen allebei heel zwaar en dat is net zo moeilijk uit te leggen aan de omgeving. Alles was toch goed, waarom ons dan net nu zorgen beginnen maken? Maar nu hebben we ons kindje zo duidelijk gezien, het is nu echt een kindje geworden, tevoren spraken we er niet veel over, Tibo was ons kindje en daar bleef het bij. Nu begint een nieuwe fase, er is echt nieuw leven op komst, dat is toch waar we op hopen.
Gelukkig mogen we om de 2 weken op controle, alternerend in Leuven en Mechelen.

echo's 5 juni 2003: 13 weken zwanger

echo mei 2003: 10,5 wkn zwanger (38.5 mm)

19 mei 2003: controle gynaecoloog Mechelen
De tweede consultatie bij onze Gynaecoloog in Mechelen, na ruim 10 weken zwangerschap. Weer even bang afwachten, tenslotte kan het ook die eerste 12 weken misgaan, weer even hard geblader in de magazines en weer geen letter gelezen. De resultaten zijn goed, de tweede etappe is genomen. Stapje per stapje, verder vooruitkijken kan niet.

23 april - 18 mei 2003
Het gaat eigenlijk vrij goed. Ik kan het redelijk goed van me afzetten, ben er niet al te veel mee bezig. We hebben het aan de vrienden en collega’s verteld omdat die zo meeleven en we houden ons goed bezig in onze vrije tijd zodat we niet te hard kunnen gaan piekeren.

echo april 2003: 6,5 weken zwanger (7.4 mm)

Paasvakantie 2003
We zijn op vakantie in Florida, zalig, gewoon genieten van dit goede nieuws en even rust nemen. Stilaan word ik weer misselijk, maar dat nemen we er graag bij.

5 april 2003: Weer zwanger!
Mijn regels zijn nog niet doorgekomen, maar ik ben niet echt regelmatig. Het is nu iets meer dan 5 weken geleden. Toch maar een testje doen, het ligt klaar in de badkamer?! Zonder dat Nik het weet ga ik naar het toilet met de zwangerschapstest. Vol zenuwen sta ik te staren naar het venstertje, en ongelooflijk maar het bolletje kleurt mooi roze! Ik kruip weer in bed en maak hem wakker. Hij weet natuurlijk niet wat hem overkomt. Ik had er namelijk niet meer op gehoopt en was al aan het sakkeren dat mijn onderrug weer pijn deed en dat het niets zou worden.
We zijn weer in verwachting! Een moment intense vreugde en dan toch plots de schrik, zou alles deze keer goed gaan? We staan nog voor een moeilijke periode en daar moeten we samen door.

Ik ga direct naar het kerkhof om het aan Tibo te vertellen en ik wil hem ook gerust stellen dat hij altijd ons eerste kindje blijft, dat we hem altijd graag zien en nooit zullen vergeten. Het is zo dubbel allemaal, gewoon genieten kan niet meer.
Toch geef dit goede nieuws me nieuwe moed en iedereen zegt dat ik er weer beter uitzie, ook al weten ze nog niet dat ik weer zwanger ben.