Drie jaar al, een grote vent
Je zou nogal door de tuin hebben gerend.
Wat hebben we je weer gemist dit jaar,
Je boekentasje stond al klaar
Maar de school begon zonder jou
En wij droomden van iets wat nooit komen zou.
We zien je spelen met je twee broertjes hier,
Dromen van onze eerste musketier
Gelukkige verjaardag, lieve Tibo
Duizenden knuffels want we missen
je zo…
Je
mama en Papa,
Je
broertjes, Rafke en Polleke
(geschreven door Lies voor haar schatje Tibo*)
|
Lieve
Tibo,
Je
mama heeft je 6 maanden gedragen,
Maar haar lieve, zachte handen
Heb je nooit gevoeld.
Je
papa heeft zo lang naar je uitgekeken,
Maar jij hebt hem
Zelf nooit gezien
En
toch,
Toch voel ik hoe je hartje verder klopt
In dat van ons, jouw familie
De
herinnering aan dat kleine,
Fijne mensje zal nooit vergaan.
(door Anki, tante van Tibo*)
|
Lieve
Tibo,
Hoe
hij met zijn stoere blik zijn verdriet trachtte te verbergen,
Hoe hij zijn omgeving probeerde te overtuigen dat het wel ging
Zijn grote bezorgdheid om Lies, jouw mama,
Alles liet vermoeden dat hij een schitterende papa voor je was
geweest.
Jammer…
Hoe
ze heel teder telkens opnieuw je mutske goed trok,
Hoe ze jou liefdevol vasthield, en met zwetende oogjes naar je
keek,
Haar grote bezorgdheid om Nik, jouw papa,
Alles liet vermoeden dat ze een schitterende mama voor je was
geweest.
Jammer…
Je
kleine pyjama was een beetje groot maar hij stond je beeldig,
Je engelengezichtje bracht hen tot rust,
De afdruk van de kleine “grote” voetjes liet vermoeden
dat je
Die “grote” kleine pyjama snel ontgroeid zou zijn.
Zonde…
Lieve
Tibo waar je ook bent, het ga je goed.
(door Gijs, nonkel van Tibo*)
|
| Alweer
een jaar geleden…
Alweer een jaar geleden
Zo lang, maar ook zo kort
En iedereen om ons heen maar denken
Dat het nu weer makkelijker wordt
Vragen als:”Ben je er al overheen?”
Of “Heb je nu nog zoveel verdriet?”
Of ze vragen of je het al hebt kunnen verwerken
Maar zoiets verwerken…kan gewoon niet
Want dat woord “verwerken”
Die omschrijving is niet goed
Je eigen kind verliezen…
Dat is iets waar je je hele leven mee verder moet
Wel zijn er weer momenten
Van terug gelukkig zijn
Tegen vrienden over je praten
Dat verzacht toch wat de pijn
Maar jij bent onze eerste
We droomden van wat komen zou
Nooit zullen we je vergeten
Tibo, we houden zoveel van jou
(door mama voor Tibo's eerste verjaardag,
vrij vanuit een bestaand gedicht aangepast)
|
Tibo,
m’n liefje,
Vroeger droomde ik vaak dat ik een engeltje was,
Prachtig mooi in stralend wit,
Met schitterende vleugeltjes doorweven van goud,
Mij vergeten, neen, dat deed je niet
Een jaar geleden heb ik een echt engeltje ontmoet,
Dat hier bij ons niet mocht leven,
Een schattig jongetje zo lief, onschuldig en zoet
Waar we afscheid van moesten nemen
Later zal ik nog veel terugdenken aan jouw gezichtje,
Waarom je bij ons niet mocht blijven,
Maar ook als dat eeuwig flakkerende wakende lichtje,
Die ons hoop geeft in moeilijke tijden
Ik mis je
Lien
(tante van Tibo) |
Ik
zeg je goeiemorgen en kus je slaapwel,
ik zie je elke dag, al is 't maar heel even.
Door de ogen van je mama,
heb ik een venstertje op je leven.
Ik
zie je dan in alle stilte,
en vergat met je te kletsen.
Ik zei je dag en zweeg al snel,
om mama niet te kwetsen.
'k
Wou eerst enkel naar je kijken,
en 't doet pijn als ik de stilte breek.
Maar mama kan je enkel horen,
als ik luidop met je spreek.
Je
papa, Nik
|
Al twee jaar, een eeuwigheid…
toen konden we je de laatste knuffel geven.
Al twee jaar, zo’n korte tijd…
de pijn is nog steeds zo scherp om mee te leven.
Een grote broer, van al twee jaar…
en toch steeds onze kleine vent.
Maar velen begrijpen het nog niet
en zeggen dat het went.
Maar iedere dag missen we je nog…
geen tijd kan dat vervagen.
Rafke toont ons hoe mooi het is
al die dagen samen.
Daarom durven we met een lach
naar de toekomst kijken,
en weten we dat jij ook steeds
ons leven blijft verrijken.
Twee jaar geleden al…
toen kwam je even in ons leven.
Maar weet dat we je in ons hart
een speciaal plaatsje hebben gegeven.
Mama, Papa en Rafke
|
Mijn
hart brak
Toen je ons verliet
Ik wilde je zoveel zeggen
Maar ik vond je niet
Ik ben gewoon beginnen praten
Mijn hartje dat genas
Ik had altijd al moeten weten
Dat het je huisje was
Proficiat, Tibo, mijn allerliefste zoontje.
|
LEEGTE
Je
bent mijn kleine engel
dat is een groot plezier
we kunnen je niet missen
maar je bent ook niet echt hier...
Ik
zie daar broertjes lopen
en mijn hart doet alweer pijn
dat plekje blijft steeds leeg
waarom mocht je niet bij ons zijn...
Het
leven draait weer door
wat gaat het weer zo snel
reeds 20 maand geleden
zegden we je vaarwel...
Je
broertje leert steeds bij
Hij zal zo snel groot zijn
al ben jij steeds de oudste
jij blijft voor altijd klein
We
kunnen weer genieten
het leven is weer fijn
Toch zal die "Waarom"
er altijd blijven zijn...
Je
mama
(geschreven door Lies voor haar schatje Tibo*)
|
